Oι δικές σας ιστορίες για την κατασκήνωση! Ζητήσαμε να μας γράψετε:
- Γιατί αγαπώ την κατασκήνωση…
Πάμε να διαβάσουμε λοιπόν:
Παναγιώτα Δαδάλα:
Γιατί αγαπώ την κατασκήνωση…Καμία φορά είναι δύσκολο να περιγράψεις αυτό το ‘‘γιατί’’ με μία λέξη ή απλώς μία φράση. Και τελικά είναι δύσκολο επειδή αυτό το “γιατί” είναι μάλλον αρκετά σημαντικό. Ξεχειλίζουν από μέσα σου τόσα συναισθήματα και σκέψεις για να καταλήξεις πιο απ’ όλα σε οδηγεί σε αυτό το ‘‘γιατί’’… μα τελικά όλα τους μοιάζουν ξεχωριστά.
Πρώτα από όλα οι άνθρωποι.
Αυτούς τους τυχαίους που γνωρίζεις, που μπορεί να σας χωρίζουν τόσα πολλά μα πάντα σας ενώνει η αγάπη. Σας ενώνει μία κραυγή στο θεατράκι, ένας παλμός στην κερκίδα και μία σπίθα γύρω από την φωτιά. Και μετά είσαι εσύ. Ο άνθρωπος που τελικά επιλέγεις να γίνεις μέσα στην κατασκήνωση, ή μήπως ο άνθρωπος που πάντα
ήξερες ότι υπήρχε αλλά αρκούσε μία κατασκηνωτική στιγμή απλά για να αφεθείς…
Και τέλος είναι η ‘‘θέα’’ από την οποία επιλέγεις να βλέπεις πλέον την ζωή. Είναι η αθωότητα, η μαγεία και τελικά η ελπίδα που υπάρχει μέσα σε ένα μοναδικό μέρος πάνω στην γη που σε ‘‘εφοπλίζει’’ ώστε ο χειμωνιάτικος εαυτός σου να γνωρίζει πως πάντα θα υπάρχει η ομορφιά και η καλοσύνη εκεί έξω γιατί εσύ την έχεις ζήσει σε μόλις 15ημέρες. Και είτε λέγεσαι ‘‘κοινοτάρχης’’, ‘‘ομαδάρχης’’ και ‘‘κατασκηνωτής’’ να θυμάσαι πώς πάντα η κατασκήνωση θα ανατέλλει αυτό το καταφύγιο που θα σε οδηγεί γλυκά πάλι πίσω στον εαυτό σου.
Και αυτή μάλλον η μικρή ηλιαχτίδα που αρχίζει να διαφαίνεται είναι το δικό μου προσωπικό ‘‘γιατί’’…
Κωνσταντίνα Ζωντανού:
Γιατί αγαπώ τη κατασκήνωση; Η αλήθεια είναι πως δύσκολα μπορώ να βρω τις κατάλληλες λέξεις να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση γιατί είναι βιώματα από εννιά καλοκαίρια και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται.
Βασικά είναι οι στιγμές και οι άνθρωποι που με έχουν δέσει με αυτό το μέρος…οι νυχτερινές μαζώξεις συζητώντας τα “πολύ σοβαρά” γκομενικά της πέμπτης δημοτικού, μια κλειστή σακούλα ποπ κορν ως κίνητρο για να μείνουμε ξύπνιες και να τη φάμε συζητώντας μαζί με τη Νεφέλη (την ομαδάριχισσά μας) μόλις γυρίσει από τη συνάντηση, οι βραδιές βόλεϋ που χάναμε πανηγυρικά και κατέληγαν σε πασαρέλα φωνάζοντας “χάνουμε με στυλ”, οι επιθεωρήσεις μας με εικόνες από “πριγκίπισσες στο bachelor” μέχρι “la cucaracha στο wc του 19”, το στάσου λίγο σε ένα πηγαδάκι, παγωτά lacta με αφιερώσεις “Σ’αγαπώ Γιάννης” για όλες μας από τον αρχηγό που μετά έγιναν κορνίζα στο δωμάτιό μου και φυσικά η προσευχή μας στον Γιάννη το Θεό γραμμένη εντελώς ανορθόγραφα σε ένα ξύλο από μια κουκέτα που για 4 χρόνια φροντίζαμε να μεταφέρουμε στο σπιτάκι μας. Είναι αυτή η προσμονή να συναντησω το επόμενο καλοκαίρι τη γνωστή παρέα (aka ντιβάρες og) που θα αποτελούσαμε για ακόμα μια χρονιά ένα από τα πιο τρελά σπιτάκια της πτέρυγας και θα το συνεχίζαμε ακριβώς από εκεί που το αφήσαμε το προηγούμενο καλοκαίρι.
Καποια στιγμή ήταν η τελευταία μας φορά σε αυτό το σπιτάκι που μετρούσε πια έξι καλοκαίρια…όμως υπήρχε και άλλου είδους κατασκηνωτική μαγεία: η αγάπη και η σύνδεση με τα παιδιά, η ευκαιρία να τους δείξω έστω και λίγο τι σημαίνει κατασκήνωση για μένα αλλά και να παρατηρήσω πώς βιώνουν εκείνα αυτήν την μοναδική συνθήκη της κατασκήνωσης από την αρχή.
Να δω πώς αλλάζουν με τις μέρες, πόσο διαφορετικά επηρεάζονται από ένα κατασκηνωτικό ερέθισμα,πόσο απέραντη είναι η φαντασία τους.
Και τελικά συνέβη κάτι παράδοξο,εκτός από την ανυπομονησία μου να ξαναδώ γνωστούς και αγαπημένους μου ανθρώπους,απέκτησα αυτή τη φορά και τη προσμονή να συναντήσω το επόμενο καλοκαίρι άγνωστες σε εμένα μέχρι εκείνη τη στιγμή προσωπικότητες/ψυχούλες που όμως θα γίνουν το κυρίαρχο μέρος της ζωής μου στη κατασκήνωση και θα ξεκλειδώσουν διαφορετικά κομμάτια μου, ακόμα κι αν υπάρξουν κάποιες φορές δυσκολίες.
Είναι ένα μέρος αλληλεγγύης, ελευθερίας και ατέλειωτης δημιουργικότητας. Πώς να μη το αγαπήσω;
Ειρήνη Γουγά – μελλοντική ομαδάρχισσα:
Αγαπώ την κατασκήνωση γιατί για μένα δεν είναι απλώς ένα μέρος διακοπών, αλλά κάτι σημαντικότερο. Είναι το μέρος όπου γνωρίζω νέα άτομα από διάφορες περιοχές, κάνω φιλίες και μοιράζομαι όμορφες στιγμές που μένουν αξέχαστες. Κάθε καλοκαίρι,εδώ και 8 χρόνια ανυπομονώ να επιστρέψω, γιατί νιώθω πως ανήκω εκεί.
Η κατασκήνωση είναι σαν το δεύτερο σπίτι μου. Εκεί μπορώ να είμαι ο εαυτός μου, να γελάω, να διασκεδάζω και να ξεφεύγω από την καθημερινότητα και την πραγματικότητα . Μαθαίνω νέα πράγματα, συνεργάζομαι με άλλα παιδιά και δημιουργώ αναμνήσεις που θα κρατήσουν για πάντα.
Φέτος θα γίνω επιτέλους ομαδαρχησα,χαίρομαι πάρα πολύ διότι είναι κάτι που το περίμενα από παιδάκι,για αυτό θέλω να κάνω το σπιτάκι μου να νιώσει την κατασκήνωση 2ου σπίτι και να την αγαπήσει όσο το μικρό κοριτσάκι που έχω μέσα μου!
Πιστεύω πως χωρίς την κατασκήνωση δεν θα ήμουν η ίδια . Με έχει βοηθήσει να εξελιχθώ, να γίνω πιο κοινωνική και να εκτιμώ περισσότερο την στιγμή και αυτά που μου έχουν δωθεί. Για όλους αυτούς τους λόγους, η κατασκήνωση θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
Δήμητρα:
Αγαπάω πολύ την κατασκήνωση γιατί γνωρίζουμε καινούργιους φίλους δοκιμάζουμε πράγματα που δεν έχουμε δοκιμάσει κάνουμε ωραίες δραστηριότητες οι αγαπημένες μου είναι τα Extreme και εννοείται η πισίνα.
Η αγαπημένη μου πτέρυγα είναι το πευκοραμα. Και η πιο αγαπημένη μου βραδιά είναι το Battle πτερυγών. Αγαπημένος πτερυγαρχης Αλεξανδράτος και Μαίρη Πορτοκάλογλου και αγαπημένοι κοινοτάρχες Μιμή και Tzotzooo ααα και Σταμου. Κάθε φορά όταν πάω δεν θέλω να φύγω και όταν φεύγω τραγουδάω συνθήματα του Πευκοράματος! Ένα από τα αγαπημένα μου συνθήματα είναι το :
Στο λεωφορείο μπαίνω στον σκούρα κατεβαίνω με έχεις αρρωστήσει δεν είμαι καλά για πάρτι σου πευκοραμα θα έρθω ξανά!
Η συνέχεια στα επόμενα Skouras Stories…