Η κατασκήνωση απ'τα μάτια μιας κοινοτάρχισσας

 

Η κατασκήνωση απ'τα μάτια μιας κοινοτάρχισσας

Όταν πήγα πρώτη φορά κατασκήνωση (2008) μου φάνηκε μαγική… Χορός, τραγούδια, φωνές, παιχνίδια, θεατράκι, φίλοι, ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΙ ΦΙΛΟΙ!

Περνούσαμε ξέγνοιαστα και μοναδικά 22 μέρες σαν κατασκηνωτές!

Μόλις τέλειωνε η κατασκηνωτική περίοδος έπαιρνα το ημερολόγιο και έσβηνα μια μια μέρα που περνούσε και έλεγα 257 και σήμερα, 168 και σήμερα, 72 και σήμερα . . . για να ξαναέρθει η στιγμή που θα ζήσω ξανά όλη αυτή την τρέλα και τη μαγεία που ζούσα κάθε καλοκαίρι εκεί, να δω ξανά τους φίλους μου -που μέναμε σε διαφορετικές πόλεις, αλλά μόλις φτάναμε εκεί ήταν σαν να μη χωριστήκαμε ποτέ- και να γνωρίσω και καινούργια παιδιά.

Και ξαφνικά από κατασκηνώτρια βρίσκεσαι κάποτε ομαδάρχης/ομαδάρχισσα! Δεν περνάς τόσο ξέγνοιαστα βέβαια, γιατί έχεις να προσέχεις 15 παιδιά, αλλά παίρνεις άπειρη αγάπη από αυτά που όλη η κούραση εξατμίζεται μαγικά! Τους μαθαίνεις και σου μαθαίνουν και αυτά πράγματα ανεξαρτήτου ηλικίας! Φέτος βέβαια συνέβη κάτι απρόσμενο για μένα, μου ανακοίνωσαν ότι θα είμαι κοινοτάρχισσα!

Στην αρχή τα έχασα! Πως θα μπορούσα να διαχειριστώ, όχι 15 πια, αλλά 100 παιδιά?! Η πρώτη μέρα ήταν αρκετά αγχωτική και κουραστική μπορώ να πω, όντας μέρα προσαρμογής. Σκεφτόμουν αν θα περάσουν καλά τα παιδιά, πως θα βγει το τραγούδι, οι διαφορές βραδιές, πως θα αντιμετωπίσω τα προβλήματα που ίσως προκύψουν… Αλλά ούτε που τη θυμάμαι πια γιατί θυμάμαι όλες τις υπόλοιπες μοναδικές και κεφάτες μέρες που ζήσαμε!

Αν και απομακρυσμένοι από τους άλλους, περνούσαμε μαγευτικά! Προφανώς και οι ευθύνες τώρα ήταν περισσότερες, η οργάνωση μεγαλύτερη και έπρεπε πάση θυσία να βγάλω με τη βοήθεια των ομαδαρχών ένα πρόγραμμα που όλα τα κορίτσια θα ήταν χαρούμενα με τις δραστηριότητες που κάναμε και να διασκεδάσουν όσο διασκεδάζαμε εμείς όταν ήμασταν κατασκηνωτές, αν όχι και περισσότερο! Όσο περισσότερο λοιπόν το διασκεδάζαμε εμείς, άλλο τόσο και τα κορίτσια γιατί όλο μας το κέφι και η θετική ενέργεια έβγαινε προς τα έξω και το εισέπρατταν και αυτές, τότε απογειωνόμασταν!

Το τραγούδι, οι βραδιές και τα προβλήματα τώρα φαίνονταν μηδαμινά μπροστά σε όλο αυτό που έβλεπα ότι συμβαίνει! Τα μεσημέρια, όντας τρένα και αυτόνομοι, οργανώναμε ηλιοθεραπείες στο γρασίδι, μουσικά απογεύματα με κιθάρες και τουρνουά Τίτου (παιχνίδι με χαρτιά).

Το βράδυ που πήγαινα για την τελευταία καληνύχτα στα σπιτάκια των κοριτσιών με γέμιζε η χαρά των παιδιών που έλεγαν ‘σήμερα πέρασα πολύ ωραία’ , ‘να το ξανακάνουμε αυτό γιατί ήταν τέλειο’. Η εμπειρία είναι μοναδική, η αγάπη που λαμβάνεις από τα παιδιά ξεχωριστή και μακάρι να τη ζήσετε όλοι!

Ο αρχικός φόβος για το άγνωστο φεύγει όταν αρχίζεις και διασκεδάζεις την κάθε στιγμή και μετατρέπεται σε δημιουργικότητα! Γιατί η κατασκήνωση δεν είναι τα σπιτάκια ή τα γήπεδα του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ αλλά εσείς! Και εμείς προσπαθούμε να την κάνουμε οσο καλύτερη γίνεται για εσάς !

 

Από την κοινοτάρχισσα μας, 

Κατερίνα Πατσούρα